Ἐκδόσεις ΕΞΟΔΟΣ
Ἀθήνα, Σεπτέμβριος 2020 (120 σελ.)

Οἱ περισσότεροι ἀναγνῶστες γνωρίζουν τὸν Εὐάγγελο Λεμπέση ἀπὸ τὴν μελέτη του «Ἡ τεραστία κοινωνικὴ σημασία τῶν βλακῶν ἐν τῷ συγχρόνω βίω». Ὡστόσο ἡ ἐργογραφία του εἶναι ἰδιαίτερα ἐκτεταμένη. Πνεῦμα κοφτερό, ἀνήσυχο καὶ ἀσυμβίβαστο, μὲ πένα ταλαντοῦχα, μᾶς παρέδωσε ἔργα ποὺ παραμένουν κυριολεκτικὰ ἐπίκαιρα.

«Ἡ Κοινὴ Γνώμη ὑπὸ τὴν γενικὴν ἔννοιαν περιλαμβάνουσαν ὅλην, ἤ τοὐλάχιστον τὸ μεγαλύτερον μέρος τῆς Κοινωνίας, εἶναι εἰκονική, ἀποτελεῖ δὲ -καθ’ ὅ ἀπαρτιζομένη τὸ πλεῖστον ἀπὸ προλήψεις- αὐτὴ αὕτη ἕνα κατὰ συνθήκην ψεῦδος.
[…] Ἐπὶ ἕνα αἰῶνα καὶ πλέον ἡ «Κοινὴ Γνώμη» ὑπῆρξεν ὁ συντελεστὴς πάσης νοθείας τῆς κοινωνικῆς ἐξελίξεως καὶ τὸ ἀντικείμενον τῆς δημαγωγίας ὅλων τῶν τυχαρπάστων ἤ ἀκόμη καὶ ἰδεολόγων πολιτικῶν. Δὲν ὑπῆρξεν ἰδανικὸν ἤ σύστημα ἤ ἰδέα, δὲν ὑπῆρξεν ἀνὴρ μέγας ἤ μικρός, μεταρρυθμιστὴς ἤ ἰδεολόγος, ὁ ὁποῖος νὰ μὴν ἐζήτησεν τὴν ἐπιδοκιμασίαν τοῦ τέρατος τούτου, μὲ ὑπερφυσικὰ πέλματα καὶ μικροσκοπικὴν κεφαλήν. […] Δὲν ὑπῆρξεν πολιτικὸν κόμμα, ταξικὸν ἤ μὴ τὸ ὁποῖον νὰ μὴ «ἐβασίσθη ἐπὶ τῆς Κοινῆς Γνώμης» καὶ νὰ μὴ «ἠρμήνευσε τὴν Κοινὴν Γνώμην». Ἡ Κοινὴ Γνώμη, ὅπως καὶ κάθε φαινόμενον νόθον κατήντησεν ὁ ἐφιάλτης κάθε προόδου.»

(Ἀπὸ τὸ ὀπισθόφυλλο τοῦ βιβλίου)

* Οἱ ἐκδόσεις ΕΞΟΔΟΣ κατέβαλαν κάθε δυνατὴ προσπάθεια νὰ ἐντοπίσουν τὸν κάτοχο δικαιωμάτων τοῦ παρόντος κειμένου, ἀλλὰ οἱ προσπάθειες ἦταν ἀνεπιτυχεῖς. Κατόπιν τούτου, σὲ περίπτωση ἐντοπισμοῦ τοῦ ὑπευθύνου, ὁ Ἐκδότης δεσμεύεται γιὰ τὴν διευθέτηση τοῦ ζητήματος.

Ἐκδόσεις ΕΞΟΔΟΣ
Ἀθήνα, Ἰούλιος 2020 (88 σελ.)

«Ἐπαφίεται στὶς λαϊκὲς τάξεις, ποὺ σήμερα ἀπαρτίζουν σχετικὰ ἑτερογενῆ κοινωνικὰ σύνολα, νὰ καλλιεργηθεῖ μιὰ «συλλογικὴ βούληση». Αὐτὸς εἶναι ὁ μόνος τρόπος νὰ δοθεῖ στοὺς ἀνθρώπους ἡ ἀξιοπρέπεια ἑνὸς πολιτικοῦ ὑποκειμένου ἱκανοῦ νὰ ἐκπληρώσει τὸν ἱστορικό του ρόλο. Ὁ ὅρος «αὐτονομία» μπορεῖ νὰ συνοψίσει αὐτὸν τὸν στόχο, ὑπὸ τὴν προϋπόθεση ὅτι δὲν θὰ εἶναι συνώνυμος μὲ τὸ ἰδεῶδες τῆς μονάδας, δηλαδὴ μὲ τὴν «ἀνεξαρτησία» τοῦ ἐξατομικευμένου ἀτόμου. (…) Ὅταν μία παγκόσμια ἀλλαγὴ εἶναι ἀδύνατη εἶναι ἀπαραίτητη κατ’ ἀρχὴν ἡ ἐκ νέου δημιουργία χώρων ἐλευθερίας καὶ χώρων συνύπαρξης, «χώρων» ὅσο τὸ δυνατὸν πιὸ ἀπομακρυσμένων ἀπὸ τὶς ζῶνες κυριαρχίας, ποὺ θὰ ἐπιτρέπουν νὰ ἀντιμετωπιστεῖ ἡ κοινωνικὴ ἀποξένωση καὶ θὰ δίνουν τὴν δυνατότητα νὰ ἐπανεμφανιστοῦν κοινὲς ἀξίες καὶ νὰ ἐνθαρρυνθεῖ ἡ ἀναγέννηση τῆς δημόσιας σφαίρας τοῦ ἐνεργοῦ πολίτη, ποὺ συνδέεται μὲ μιὰ πιὸ συμμετοχικὴ καὶ ἄμεση δημοκρατία· ἡ μόνη σὲ θέση νὰ ἐπιτρέπει στοὺς ἀνθρώπους νὰ ἀποφασίζουν οἱ ἴδιοι γιὰ ὅλα ὅσα τοὺς ἀφοροῦν μὲ γνώμονα τὴν ἀλληλεγγύη.»

(Ἀπὸ τὸ ὀπισθόφυλλο τοῦ βιβλίου)

Ἐκδόσεις ΕΞΟΔΟΣ
Ἀθήνα, Ἰούλιος 2020 (114 σελ.)

Τὴν 1η Νοεμβρίου τοῦ 1755 ἔγινε ἕνας ἰσχυρότατος, καταστρεπτικὸς σεισμὸς στὴ Λισσαβώνα τῆς Πορτογαλίας, ὁ ὁποῖος ἔγινε αἰσθητὸς μέχρι τὴν Βενετία. Ἐπακολούθησαν τσουνάμι καὶ πυρκαγιὲς μὲ ἀποτέλεσμα τὴν καταστροφὴ μεγάλου μέρους τῆς πόλης. Ὁ ἀριθμὸς τῶν νεκρῶν ἔφτασε τὶς 20.000! Τὸ γεγονὸς συγκλονίζει τὴν Εὐρώπη, τοὺς διανοουμένους καὶ τοὺς ἁπλοὺς ἀνθρώπους, ποὺ θέτουν ἐρωτήματα γιὰ τὸ ποιός εὐθύνεται γιὰ τὴν φοβερὴ καταστροφή: ἡ φύση, ὁ Θεὸς ἤ ὁ ἄνθρωπος; Ἤ ὅλα αὐτὰ μαζί; Οἱ διανοούμενοι διασταυρώνουν τὰ ξίφη τους δίνοντας διάφορες ἑρμηνεῖες. Τὸ 1756 ὁ Βολταίρος δημοσιεύει ἕνα πολύστιχο ποίημα μὲ τίτλο Poème sur le désastre de Lisbonne [Ποίημα γιὰ τὴν καταστροφὴ τῆς Λισσαβώνας] διατυπώνοντας τὸν προβληματισμό του γύρω ἀπὸ τὸ θέμα. Τὴν ἴδια χρονιά, ὁ Ζάν-Ζὰκ Ρουσσῶ γράφει μιὰ ἐπιστολὴ ἡ ὁποία ἀπευθύνεται στὸν Βολταῖρο, ὡς ἀπάντηση στὸ προαναφερθὲν ποίημά του. Ἔχουμε τὴν ἰδιαίτερη χαρὰ νὰ παρουσιάσουμε γιὰ πρώτη φορὰ στὰ ἑλληνικά τὴν ἐπιστολὴ αὐτὴ στὸ βιβλίο ποὺ κρατᾶτε στὰ χέρια σας (δίγλωσση ἔκδοση). Ἀπευθυνθήκαμε στὸν Δημήτρη Κιτσίκη γιὰ νὰ κάνει τὴν μετάφραση, ἐκτιμῶντας τὴν βαθιὰ γνώση του τόσο τῆς ἑλληνικῆς ὅσο καὶ τῆς γαλλικῆς γλώσσας, καὶ τὸν εὐχαριστοῦμε θερμὰ ποὺ ἀποδέχθηκε τὴν πρότασή μας ἀμέσως. Ἡ μετάφρασή του θεωροῦμε ὅτι εἶναι πραγματικὰ ποιητικὴ καὶ καταφέρνει, ὡς, κατὰ τὰ λεγόμενά του, Ἕλλην Ρουσσῶ, νὰ μᾶς μεταφέρει γλωσσικὰ στὴν ἐποχὴ τοῦ 18ου αἰῶνα. Ταυτοχρόνως, τὸ κείμενο εἶναι ἄκρως ἐνδιαφέρον καὶ μᾶς δίνει τὸ ἔναυσμα γιὰ νὰ ἀναλογισθοῦμε τὶς ἀναλογίες μὲ τὴν σημερινὴ ἐποχή, μὲ ἀφορμὴ ὅλη τὴν τρέχουσα συγκυρία τῆς λεγομένης πανδημίας -μία καταστροφὴ γιὰ τὴν ἀνθρωπότητα, ὄχι πρωτίστως ὅσον ἀφορᾶ τὴν ἴδια τὴν ἀσθένεια, ἀλλὰ ὅσον ἀφορᾶ τὸ πῶς ἐμεῖς, ὡς κοινωνία, ἀντιδροῦμε σὲ αὐτήν.

(Ἀπὸ τὸ ὀπισθόφυλλο τοῦ βιβλίου)

Ἐκδόσεις ΕΞΟΔΟΣ
Ἀθήνα, Μάϊος 2020 (206 σελ.)

«…Ἡ μεταμοντέρνα Ἀριστερὰ εἶναι ὁ πολιορκητικὸς κριὸς τῆς κοινωνικῆς μηχανικῆς τῆς Ἐξουσίας· εἶναι ὁ σημαιοφόρος τοῦ πολιτισμικοῦ νεοφιλελευθερισμοῦ. Τοῦτος ἐμφανίζεται πάντα ὡς «ἐπαναστατικὸς», ὑπὲρ τῆς ἀλλαγῆς, ὑπὲρ τῆς ρήξης, εἴτε ὡς Ριζοσπαστικὴ Ἀριστερά, εἴτε ὡς Ἀντισυστημικὴ Ἀριστερὰ κ.ο.κ. Μὲ τὴν ριζοσπαστική της φρασεολογία καὶ τὶς ἀνατρεπτικές της πόζες ἡ μεταμοντέρνα Ἀριστερὰ εἶναι τόσο ἐπικίνδυνη γιὰ τὸν νεοφιλελευθερισμὸ ὅσο καὶ ἕνα γατάκι Βεγγάλης. Ἡ μεταμοντέρνα Ἀριστερά εἶναι ἡ πολιτιστικὴ πρωτοπορία τοῦ Συστήματος. (…)

Ἡ Ἀριστερὰ ταυτίζεται ὅλο καὶ περισσότερο μὲ τὰ στελέχη τῆς ἰθύνουσας πολιτικῆς τάξεως καὶ μὲ τὴν προνομιοῦχο ἀριστοκρατία, ἐνῶ τὰ αἰσθήματα ἀνασφαλείας καὶ ἀγωνίας τῶν κατωτέρων τάξεων βρίσκουν καταφύγιο στὰ «λαϊκιστικὰ» κόμματα· κόμματα γιὰ τὰ ὁποῖα τὸ «προοδευτικὸ» κατεστημένο ἐκφράζει τὴν περιφρόνησή του κατὰ τρόπο τόσο συστηματικὸ καὶ σκαιό. Μία τέτοια ἐκδήλωση ματαιοδοξίας καὶ περιφρόνησης πρὸς τὶς λαϊκὲς τάξεις θυμίζει τὴν συμπεριφορὰ τῶν μελῶν τῆς ἀριστοκρατίας λίγο καιρὸ προτοῦ ξεσπάσει ἡ Γαλλικὴ Ἐπανάσταση. Στὴν συνέχεια, ὅπως εἶναι γνωστό, πολλὰ ἦταν ἐκεῖνα τὰ μέλη της ποὺ παρήλασαν ἀπὸ τὴν γκιλοτίνα. Μήπως οἱ σημερινὲς ἰθύνουσες τάξεις χορεύουν στὴν σκιὰ ἑνὸς ἡφαιστείου; Παρατηροῦμε τὴν ἐκδήλωση μίας σειρᾶς παραγόντων ποὺ προδιαγράφουν πρωτοφανεῖς ἐξελίξεις, ὄχι ἀναγκαίως εἰρηνικές.»

Ὁ Ἀδριανὸς Ἐριγκὲλ εἶναι συγγραφέας καὶ πολιτικὸς στοχαστής. Γεννήθηκε στὴν πόλη τοῦ Μεξικοῦ ἀπὸ Ἱσπανοὺς γονεῖς. Σπούδασε νομικὰ καὶ πολιτικὲς ἐπιστῆμες. Ἔχει ἐργαστεῖ σὲ διάφορες εὐρωπαϊκὲς χῶρες. Κείμενά του δημοσιεύονται σὲ ἠλεκτρονικὰ ἔντυπα καθὼς καὶ σὲ ἱστολόγια ἐναλλακτικοῦ χαρακτῆρα, μεταξὺ ἄλλων τὸ El Manifiesto καὶ ἡ Página Transversal. Ἄρθρο τοῦ Ἐριγκὲλ μὲ τίτλο «Ἡ πάλη τῶν τάξεων στὴν ἐποχὴ τοῦ ἀπολύτου καπιταλισμοῦ» δημοσιεύτηκε στὸ περιοδικὸ «Τὸ Ἔνζυμο», τεῦχος ΣΤ, Ἄνοιξη 2020.

(Ἀπὸ τὸ ὀπισθόφυλλο τοῦ βιβλίου)

Τὴν Δευτέρα 29 Ἰουνίου, στις 8 μ.μ., τὸ Ἄρδην Θεσσαλονίκης πραγματοποίησε διαδικτυακή συζήτηση μὲ βάση τὸ βιβλίο τοῦ Ἀδριανοῦ Ἐριγκέλ «Κόκκινοι ή Νεοφιλελεύθεροι; Ἡ ἀποδόμηση τῆς μεταμοντέρνας Ἀριστερᾶς» (ἐκδόσεις Ἔξοδος).

Ὁμιλητές:

-Δημήτρης Γιαννάτος, κοινωνιολόγος

-Σωτήρης Γιαννέλης, ἐκδότης του βιβλίου,

-Γιώργος Ρακκᾶς, πολιτικός επιστήμονας

Ἡ ἐκδήλωση μεταδόθηκε ζωντανὰ ἀπὸ τὴν ἱστοσελίδα τοῦ Ἄρδην Θεσσαλονίκης (ardinthess.wordpress.com) καὶ ἀπὸ τὸ Υou Tube.

Εὐχαριστοῦμε τὸ Ἄρδην Θεσσαλονίκης καὶ προσωπικῶς τὸν κ. Γιῶργο Ρακκᾶ γιὰ τὸ θέμα τῆς ἐκδήλωσης καὶ τὴν πρόσκληση ποὺ μᾶς ἀπηύθυναν.

Παρακολουθῆστε ὁλόκληρη τὴν συζήτηση στὸν παρακάτω σύνδεσμο:

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΚΑΙ ΚΡΙΤΙΚΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ ΣΤΗΝ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ «ΔΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ»

Ἐκδόσεις ΕΞΟΔΟΣ
Ἀθήνα, Μάϊος 2020 (98 σελ.)

Οἱ περισσότεροι ἀναγνῶστες γνωρίζουν τὸν Εὐάγγελο Λεμπέση ἀπὸ τὴν μελέτη του «Ἡ τεραστία κοινωνικὴ σημασία τῶν βλακῶν ἐν τῷ συγχρόνω βίω». Ὡστόσο ἡ ἐργογραφία του εἶναι ἰδιαίτερα ἐκτεταμένη. Πνεῦμα κοφτερό, ἀνήσυχο καὶ ἀσυμβίβαστο, μὲ πένα ταλαντοῦχα, μᾶς παρέδωσε ἔργα ποὺ παραμένουν κυριολεκτικὰ ἐπίκαιρα.
«Tὸ πρόβλημα τῶν ἰδεολογιῶν καὶ τῶν οὐτοπιῶν δὲν εἶναι νέον, οὔτε ἀφορᾶ μόνον τὴν ἀστικὴν κοινωνίαν. Ἡ ἀδιάλειπτος παρουσία τῶν διανοουμένων καὶ τῶν δημαγωγῶν εἰς ὅλους τοὺς λαοὺς καὶ εἰς ὅλους τοὺς αἰῶνας μαρτυρεῖ τὸν μακροχρόνιον βίον των καὶ τὴν ἀπαραίτητον κοινωνικὴν λειτουργίαν των, ἀπὸ τῶν πρώτων μάγων, θαυματοποιῶν, νομομαθῶν, ἰατρῶν καὶ ἱερέων τῶν πρωτογόνων κοινωνιῶν μέχρι τῆς ἐποχῆς τῆς ἐπιστήμης, τῆς βιομηχανίας, τῶν τηλεπικοινωνιῶν καὶ τῆς ἀτομικῆς ἐνεργείας. Διότι ὁ ρόλος των ἑδράζεται ἀθεραπεύτως ἐπὶ τῶν φυσικῶν νόμων καὶ τῆς συνεχίσεως αὐτῶν -κατ’ ἄμεσον ἤ ἔμμεσον τρόπον- εἰς τὰς ἀνθρωπίνους κοινωνίας.»

(Ἀπὸ τὸ ὀπισθόφυλλο τοῦ βιβλίου)

* Οἱ ἐκδόσεις ΕΞΟΔΟΣ κατέβαλαν κάθε δυνατὴ προσπάθεια νὰ ἐντοπίσουν τὸν κάτοχο δικαιωμάτων τοῦ παρόντος κειμένου, ἀλλὰ οἱ προσπάθειες ἦταν ἀνεπιτυχεῖς. Κατόπιν τούτου, σὲ περίπτωση ἐντοπισμοῦ τοῦ ὑπευθύνου, ὁ Ἐκδότης δεσμεύεται γιὰ τὴν διευθέτηση τοῦ ζητήματος.

Ἐκδόσεις ΕΞΟΔΟΣ
Ἀθήνα, Μάρτιος 2020 (298 σελ.)

Ὁ Ἀνδρέας Ἀγγελακόπουλος τῆς ὁμάδας Στίνα, μέλος τῆς ὁποίας ἦταν καὶ ὁ Κορνήλιος Καστοριάδης, ἀφηγεῖται τὴν δράση τοῦ Ἄγι Στίνα καὶ τῆς ὁμάδας του, ἔτσι ὅπως αὐτὴ ἐγγράφεται στὸν καμβᾶ τῆς ἱστορίας τοῦ παγκόσμιου ἐπαναστατικοῦ ἐργατικοῦ κινήματος. Πρόκειται γιὰ μία πολὺ ἐνδιαφέρουσα ἐκδοχὴ τῆς σύγχρονης ἱστορίας, τῶν χρόνων τῆς Κατοχῆς καὶ τῆς περιόδου τῆς ἔνοπλης σύγκρουσης τοῦ 1944-49, γραμμένη μὲ ἁπλὸ τρόπο καὶ γλαφυρὸ ὕφος ἀπὸ ἕναν αὐτόπτη μάρτυρα καὶ συμμέτοχο στὴν δημιουργία της.

Οἱ ἐπιμέρους ἑνότητες τοῦ βιβλίου εἶναι οἱ ἑξῆς:
Τὸ ἐπαναστατικὸ κίνημα στὴν Εὐρώπη καὶ στὴ Ρωσία ἀπὸ τὶς ἀρχὲς τοῦ 19ου αἰῶνα, ἡ Ὀκτωβριανὴ Ἐπανάσταση, ἡ ἐξέγερση τῆς Κρονστάνδης καὶ ἡ καταστολή της, ὁ Τρότσκι καὶ ἡ ἀριστερὴ ἀντιπολίτευση, ὁ τροτσκισμὸς στὴν Ἑλλάδα, ὁ Ἄγις Στίνας στὸν ἀγῶνα γιὰ μιὰ ἐλεύθερη καὶ αὐτόνομη σοσιαλιστικὴ κοινωνία, ἡ δράση τῆς ὁμάδας Στίνα, ἡ ρήξη της μὲ τὸν τροτσκισμό, ἡ ὁμάδα κατὰ τὴ διάρκεια τοῦ ἐμφυλίου πολέμου καὶ τὴν μετεμφυλιακὴ ἐποχή, ὁ Κορνήλιος Καστοριάδης, ἡ τύχη τῶν τροτσκιστικῶν ὁμάδων στὴν Ἑλλάδα κατὰ τὴν τελευταία πεντηκονταετία.

(Ἀπὸ τὸ ὀπισθόφυλλο τοῦ βιβλίου)

Ἡ φράση τοῦ τίτλου «Ἄννεμ Μάννα» προέρχεται
ἀπὸ στίχο ποιήματος τοῦ Δημήτρη Κιτσίκη ποὺ
περιέχεται στὴν συλλογὴ ποιημάτων του
Dimitri Kitsikis, Le paradis perdu sur les barricades (1993).
Ἄννεμ = «Ἡ μάνα μου» στὰ τουρκικά.
Μάννα (μὲ δύο “ν”) = Ἡ ἐν τῇ ἐρήμῳ θεόπεμπτος
τροφὴ τῶν Ἑβραίων.

Ἐκδόσεις ΕΞΟΔΟΣ
Ἀθήνα, Φεβρουάριος 2020 (182 σελ.)

Ἑλληνόπουλο, ἐφ’ ὅσον φλέγεσαι ἀπὸ τὴν ἐπιθυμία νὰ βοηθήσης τὴν πατρίδα μας νὰ ἀναρριχηθῇ ἐκτὸς τοῦ σημερινοῦ βούρκου, πρέπει μόνος σου, χωρὶς τὴν βοήθεια κανενός ,νὰ βαλθῇς νὰ αὐτοδιδαχθῇς τὴν γλῶσσα τῶν προγόνων σου. Μία καλὴ ἀρχὴ εἶναι νὰ μάθῃς νὰ γράφῃς πολυτονικὰ καὶ ποτὲ πλέον νὰ μὴ δεχθῇς νὰ ἐπιστρέψεις στὸ μονοτονικὸ ἔστω καὶ ἄν σὲ ἀπειλήσουν νὰ μὴ σοῦ δώσουν ἐργασία ἤ νὰ σὲ χλευάσουν. Τὸ σχολεῖο σου θὰ εἶναι κρυφό… Οἱ πολιτικοὶ ὅλων τῶν παρατάξεων ἀδιαφοροῦν παντελῶς. Οἱ ἐγκληματίες φιλόλογοι τῶν Κριαράδων καὶ τῶν Κακριδήδων, ἐνῷ γνωρίζουν ἄριστα τὴν γλῶσσα μας, προσπαθοῦν ἐμεῖς νὰ μὴν τὴν μάθωμε γιὰ νὰ μᾶς ἀφελληνίσουν καὶ μὲ μιὰ πιὸ ὕπουλη ἐσωτερικὴ κατοχὴ νὰ μᾶς δέσουν χειροπόδαρα στὸ ἅρμα τῆς Δύσεως. Ζοῦμε σήμερα στὴν πλέον ὕπουλη ἐσωτερικὴ κατοχή.

(Ἀπὸ τὸ ὀπισθόφυλλο τοῦ βιβλίου)

Ἐκδόσεις ΕΞΟΔΟΣ
Ἀθήνα, Δεκέμβριος 2019 (138 σελ.)

ΣΥΝΤΟΜΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ

Ὁ διεθνοῦς φήμης μαρξιστὴς ἱστορικὸς Πέρρυ Ἄντερσον παρουσιάζει μία συνοπτικὴ ἐπισκόπηση τῆς ἱστορίας τοῦ διεθνισμοῦ ἀπὸ τὸν 18ο αἰῶνα μέχρι σήμερα, σὲ μία διαλεκτικὴ σχέση μὲ τὴν γέννεση καὶ ἀνάπτυξη τοῦ ἐθνικισμοῦ, καθώς, ὅπως ἐπισημαίνει, τὸ νόημα τοῦ πρώτου ἐξαρτᾶται λογικὰ ἀπὸ μία ἔννοια τοῦ δεύτερου. Ὁ συγγραφέας παρουσιάζει τὸ ἀρχικὸ νόημα τοῦ διεθνισμοῦ καὶ παρακολουθεῖ τὶς ποικίλες μεταπλάσεις του, ἐπισημαίνοντας τὴν διαφορετικὴ σημασία ποὺ ἀποκτᾶ κάθε φορὰ ὁ ὅρος μαζὶ μὲ τὴν συχνὴ μετατροπὴ στὸ ἀντίθετό του, καθὼς ὁ ἐθνικισμὸς καὶ ὁ διεθνισμὸς ἀλληλοδιεισδύουν καὶ ἀντιμετατίθενται ἐντὸς τοῦ ἱστορικοῦ χρόνου. 

Ὁ ἱστορικός, τουρκολόγος καὶ διεθνολόγος Δημήτρης Κιτσίκης παρουσιάζει μία σύντομη καὶ περιεκτικὴ ἀλλὰ καὶ προσιτὴ στὸ εὐρὺ κοινὸ πραγματεία περὶ ἐθνικισμοῦ. Ὁ συγγραφέας ἀναλύει τὸ φαινόμενο τοῦ ἔθνους, τὴν σχέση του μὲ τὸν πολιτισμὸ καὶ τὴν σύνδεσή του μὲ τὶς ἰδεολογίες τοῦ ἐθνικισμοῦ καὶ τοῦ διεθνισμοῦ καθὼς καὶ τὰ εἴδη τοῦ ἐθνικισμοῦ. Ὁ συγγραφέας, μὲ τὴν χρήση τῆς διαλεκτικῆς, καταλήγει στὸ συμπέρασμα ὅτι γιὰ νὰ μεταβεῖ ἡ ἀνθρωπότητα ἀπὸ τὴν ἀπόκλιση τοῦ ἐθνικισμοῦ στὴν σύγκλιση τοῦ διεθνισμοῦ πρέπει προηγουμένως ὅλα τὰ ἔθνη νὰ ἔχουν ἐνηλικιωθεῖ ὥστε ἡ πραγματικὴ ἰσότητα τῶν ἐθνῶν νὰ ὁδηγήσει σὲ μία παγκόσμια δημοκρατία, ἡ ὁποία συγκροτεῖται ἀπὸ τὰ πολιτισμικὰ συστατικὰ ὅλων τῶν ἐθνῶν.

Ἐκδόσεις ΕΞΟΔΟΣ
Ἀθήνα, Ἰούλιος 2019 (176 σελ.)

ΣΥΝΤΟΜΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ

Ἐλάχιστα γνωστὴ εἶναι ἡ σύναψη συμφώνων φιλίας καὶ ἐμπορικῶν συνθηκῶν κατὰ τὴν διάρκεια τῆς περιόδου Φεβρουαρίου-Μαρτίου τοῦ 1921 μεταξὺ τῆς Σοβιετικῆς Ἕνωσης καὶ τῶν νεοσυσταθέντων αὐταρχικῶν καθεστώτων στὴν Τουρκία, τὴν Περσία καὶ τὸ Ἀφγανιστᾶν, διὰ τῶν ὁποίων ἡ καταστολὴ καὶ ἡ φυλάκιση ἤ ἡ σφαγὴ τῶν κατὰ τόπους κομμουνιστῶν ἤ ἀριστερῶν ἀντιπολιτευομένων ποὺ διέπραξαν αὐτὰ τὰ καθεστῶτα παραβλέφθηκαν χάριν τῶν σοβιετικῶν κρατικῶν συμφερόντων ἐντὸς τῆς νέας διεθνοῦς κατάστασης ποὺ ἐγκαινίασε ἡ δημιουργία ἐθνικῶν κρατῶν μετὰ τὸν Πρῶτο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Στὸ βιβλίο αὐτό, ποὺ κυκλοφορεῖ γιὰ πρώτη φορὰ στὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα, ὁ συγγραφέας καταπιάνεται μὲ μιὰ ἱστορία ποὺ εἶναι ἐλάχιστα γνωστὴ στὴν Δύση ὅσον ἀφορᾶ τὴν Τουρκία, ἱστορία τὴν ὁποία ἡ «ἀντιϊμπεριαλιστικὴ» ἰδεολογία κάλυψε ὅταν τὸ καθεστὼς ἐκεῖ κατέπνιξε τὸ ἀντικαπιταλιστικὸ ἐργατικὸ καὶ ἀγροτικὸ κίνημα καθὼς καὶ τὴν ἀριστερὴ πτέρυγα τοῦ νεοσυσταθέντος Κομμουνιστικοῦ Κόμματος, τὸ ὁποῖο, μένοντας πιστὸ στὸν προλεταριακὸ διεθνισμὸ κατὰ τὴν διάρκεια τοῦ πολέμου ἀπέρριψε τὸ αἴτημα τῆς Τρίτης Διεθνοῦς γιὰ παροχὴ στρατιωτικῆς ὑποστήριξης στὸν Ἀτατοῦρκ.

Ἐκδόσεις ΕΞΟΔΟΣ
Ἀθήνα, Ἰούλιος 2019 (94 σελ.)

ΣΥΝΤΟΜΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ

Ἡ ἔννοια τοῦ προλεταριακοῦ κόμματος κατέχει κεντρικὴ θέση στὴν πολιτικὴ σκέψη καὶ τὴν πολιτικὴ δράση τοῦ Μὰρξ καὶ τοῦ Ἔνγκελς. «Ἀπέναντι στὴν συλλογικὴ ἐξουσία τῶν κατεχουσῶν τάξεων» ὑποστήριξαν ὅτι «ἡ ἐργατικὴ τάξη δὲν μπορεῖ νὰ δράσει ὡς τάξη παρὰ μόνο ἂν συγκροτηθεῖ σὲ πολιτικὸ κόμμα διακριτὸ καὶ ἀντιτιθέμενο σὲ ὅλα τὰ παλιὰ κόμματα ποὺ ἔχουν σχηματιστεῖ ἀπὸ τὶς κατέχουσες τάξεις». Πουθενά, ὡστόσο, οἱ συγγραφεῖς τοῦ «Κομμουνιστικοῦ Μανιφέστου» δὲν ἐξέθεσαν μὲ συστηματικὴ μορφὴ μία θεωρία περὶ προλεταριακοῦ κόμματος, περὶ τῆς φύσεως καὶ τῶν χαρακτηριστικῶν του. Δὲν ἐκπόνησαν ἐκ τῶν προτέρων κανένα «σχέδιο» γιὰ τὴν δημιουργία ἑνὸς ἐπαναστατικοῦ προλεταριακοῦ κόμματος στὸ ὁποῖο προσάρμοσαν τὸ μετέπειτα θεωρητικό τους ἔργο καὶ οὐδέποτε ἵδρυσαν οἱ ἴδιοι ἕνα πολιτικὸ κόμμα. Ἡ κατανόηση τῶν ἰδεῶν τοῦ Μὰρξ καὶ τοῦ Ἔνγκελς γιὰ τὰ προλεταριακὰ κόμματα εἶναι δυνατὴ μονάχα ἂν αὐτὲς τεθοῦν ἐντὸς τῶν εὐρέως μεταβαλλόμενων ἱστορικῶν καὶ ἐννοιολογικῶν τους πλαισίων. Αὐτὸ ἐπιχειρεῖ νὰ κάνει ὁ συγγραφέας τοῦ βιλίου μὲ ἐνδιαφέρον καὶ συστηματικὸ τρόπο, ἐξετάζοντας τὰ μείζονα «πρότυπα» τοῦ κόμματος μέσα στὸ ἔργο τους, καθένα ἀπὸ τὰ ὁποῖα ἀντιστοιχεῖ σὲ ἕνα στάδιο ἤ σὲ στάδια ἐξέλιξης τοῦ κινήματος τῆς ἐργατικῆς τάξης σὲ μία ὁρισμένη περίοδο ἤ σὲ ὁρισμένες χῶρες.

Ἐκδόσεις ΕΞΟΔΟΣ
Ἀθήνα, Ἰούλιος 2019 (200 σελ.)

ΣΝΤΟΜΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ

Ὁ Θεόδωρος (Τέντ) Καζύνσκι θεωρήθηκε μαθηματικὴ ἰδιοφυΐα καὶ ἔγινε δεκτὸς στὸ Πανεπιστήμιο Χάρβαρτ σὲ ἡλικία 16 ἐτῶν, ὅπου δίδαξε γιὰ ἕνα μικρὸ διάστημα. Ὡστόσο, διέκοψε ἀπότομα τὴν πολλὰ ὑποσχόμενη ἀκαδημαϊκή του σταδιοδρομία καὶ ἐγκατέλειψε τὴν ὀργανωμένη κοινωνικὴ ζωὴ καὶ τὸν σύγχρονο πολιτισμὸ γιὰ νὰ διάγει μονήρη βίο στὴν ἄγρια φύση. Ἀφοῦ ἔζησε ἐπὶ ἑπτὰ χρόνια ὡς ἐρημίτης, συνειδητοποίησε ὅτι εἶναι ἀδύνατον νὰ διαφύγει τῶν συνεπειῶν τοῦ σύγχρονου πολιτισμοῦ, ἀφοῦ διαπίστωσε ὅτι τὸ περιβάλλον του καταστρέφεται ἀπὸ τὴν εἰσβολὴ τῶν ἐπιχειρηματικῶν δραστηριοτήτων στὴν οἰκεία του περιοχή. Ἀποφάσισε νὰ ἀναλάβει τρομοκρατικὴ δράση κατὰ τῆς βιομηχανικῆς-τεχνολογικῆς κοινωνίας διαμέσου τῆς ἀποστολῆς παγιδευμένων ἐπιστολῶν σὲ τεχνοκράτες, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ τραυματιστοῦν 23 ἄτομα καὶ 3 νὰ σκοτωθοῦν. Ἀπὸ τὸ 1978 ἕως τὸ 1996 παρέμενε ἀσύλληπτος. Ἐπειδὴ οἱ ἀρχὲς δὲν γνώριζαν τὴν ταυτότητά του τοῦ ἔδωσαν τὴν περιληπτικὴ ὀνομασία Unabomber (University and Airline BΟmber) ἐξαιτίας τοῦ γεγονότος ὅτι τὰ θύματά του ἄνοιγαν τὶς ἐπιστολές τους συνήθως στὸ πανεπιστημιακό τους γραφεῖο ἢ κατὰ τὴν διάρκεια ἀεροπορικοῦ ταξιδίου. Τὸ 1995 ὑποχρέωσε τὶς ἀμερικανικὲς ἐφημερίδες εὐρείας κυκλοφορίας New York Times καὶ Washington Post, ὑπὸ τὴν ἀπειλὴ τῆς συνέχισης τῆς τρομοκρατικῆς του δράσης, νὰ δημοσιεύσουν ἕνα μανιφέστο του, μὲ τίτλο «Ἡ βιομηχανικὴ κοινωνία καὶ τὸ μέλλον της». Στὸ μανιφέστο αὐτό, τὸ ὁποῖο παρουσιάζουμε στὶς σελίδες ποὺ άκολουθοῦν, ὁ Καζύνσκι διατυπώνει συνοπτικὰ τὶς βασικές του ἀπόψεις γιὰ τὸν σύγχρονο τεχνολογικὸ πολιτισμό, τὸν ὁποῖο προσδιορίζει ὡς τὴν οὐσιώδη αἰτία τῶν κοινωνικῶν καὶ προσωπικῶν προβλημάτων, προδιαγράφει ἕνα ζοφερὸ μέλλον ἀνθρώπινης ὀδύνης ὑπὸ τὸ βιομηχανικὸ σύστημα καὶ προτείνει ὡς ἀναγκαστικὴ λύση τὴν καταστροφή του καὶ τὴν ἐπιστροφὴ τῆς ἀνθρωπότητας στὴν πρωτόγονη ζωή. Συνελήφθη τὸν Ἀπρίλιο τοῦ 1996 καθ’ ὑπόδειξιν τοῦ ἀδελφοῦ του καὶ καταδικάσθηκε σὲ διὰ βίου ἐγκλεισμό. Μέχρι καὶ σήμερα, 77 ἐτῶν πλέον, ζεῖ σὲ φυλακὴ ὑψίστης ἀσφαλείας. Ὡστόσο παραμένει δραστήριος, ἔχει γράψει δεκάδες μελέτες, ἐνῶ ἀλληλογραφεῖ μὲ τὸν ἔξω κόσμο καὶ παίρνει θέση γιὰ μιὰ σειρὰ ἐπίκαιρων ζητημάτων. Τὸ 1995 ὑποχρέωσε τὶς ἀμερικανικὲς ἐφημερίδες εὐρείας κυκλοφορίας New York Times καὶ Washington Post, ὑπὸ τὴν ἀπειλὴ τῆς συνέχισης τῆς τρομοκρατικῆς του δράσης, νὰ δημοσιεύσουν ἕνα μανιφέστο του, μὲ τίτλο «Ἡ βιομηχανικὴ κοινωνία καὶ τὸ μέλλον της». Στὸ μανιφέστο αὐτό, τὸ ὁποῖο παρουσιάζουμε στὶς σελίδες ποὺ άκολουθοῦν, ὁ Καζύνσκι διατυπώνει συνοπτικὰ τὶς βασικές του ἀπόψεις γιὰ τὸν σύγχρονο τεχνολογικὸ πολιτισμό, τὸν ὁποῖο προσδιορίζει ὡς τὴν οὐσιώδη αἰτία τῶν κοινωνικῶν καὶ προσωπικῶν προβλημάτων, προδιαγράφει ἕνα ζοφερὸ μέλλον ἀνθρώπινης ὀδύνης ὑπὸ τὸ βιομηχανικὸ σύστημα καὶ προτείνει ὡς ἀναγκαστικὴ λύση τὴν καταστροφή του καὶ τὴν ἐπιστροφὴ τῆς ἀνθρωπότητας στὴν πρωτόγονη ζωή. Συνελήφθη τὸν Ἀπρίλιο τοῦ 1996 καθ’ ὑπόδειξιν τοῦ ἀδελφοῦ του καὶ καταδικάσθηκε σὲ διὰ βίου ἐγκλεισμό. Μέχρι καὶ σήμερα, 77 ἐτῶν πλέον, ζεῖ σὲ φυλακὴ ὑψίστης ἀσφαλείας. Ὡστόσο παραμένει δραστήριος, ἔχει γράψει δεκάδες μελέτες, ἐνῶ ἀλληλογραφεῖ μὲ τὸν ἔξω κόσμο καὶ παίρνει θέση γιὰ μιὰ σειρὰ ἐπίκαιρων ζητημάτων.

Ἐκδόσεις ΕΞΟΔΟΣ
Ἀθήνα, Ἰούλιος 2019 (84 σελ.)

ΣΥΝΤΟΜΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ

Στὸ βιβλίο αύτὸ παρουσιάζουμε, γιὰ πρῶτη φορὰ μεταφρασμένο στὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα, τὸ ἄρθρο τοῦ Μπὶλ Τζόυ, μὲ τὸν χαρακτηριστικὸ τίτλο «Γιατί τὸ μέλλον δὲν μᾶς χρειάζεται;». Πρόκειται γιὰ ἕνα κλασσικὸ κείμενο ἐπὶ τῶν κινδύνων ποὺ ἐγκυμονεῖ ἡ σύγχρονη τεχνολογία, τὸ ὁποῖο δημοσιεύθηκε τὸν Ἀπρίλιο τοῦ 2000, ἀλλὰ παρέμεινε ἄγνωστο στὸ ἑλληνικὸ κοινό. Στὸ πολύκροτο αὐτὸ ἄρθρο του ὁ συγγραφέας προειδοποιεῖ ὅτι οἱ τεχνολογίες αἰχμῆς τοῦ 21ου αἰῶνα –ἡ ρομποτική, ἡ γενετικὴ μηχανικὴ καὶ ἡ νανοτεχνολογία– «ἀπειλοῦν νὰ μετατρέψουν τοὺς ἀνθρώπους σὲ εἶδος ὑπὸ ἐξαφάνιση». Ὁ συγγραφέας κρούει τὸν κώδωνα τοῦ κινδύνου γιὰ τὶς πιθανὲς δραματικὲς συνέπειες τῆς τεχνολογίας στὴν ἰδιοσυστασία τῶν ἀνθρώπων διαμέσου τῆς παρέμβασης στὸ γενετικὸ ὑλικὸ καὶ τὴν συνάρθρωση ἀνθρώπου καὶ μηχανῆς (ἡ προοπτική τοῦ λεγόμενου «μετά-ἀνθρώπου», ἴσως ἡ χειρότερη πρόκληση στὴν ἱστορία τοῦ ἀνθρωπίνου γένους), τὴν δραστικὴ ἀλλοίωση τοῦ φυσικοῦ περιβάλλοντος μὲ τὴν δημιουργία κλώνων καὶ τεχνητῶν εἰδῶν, τὴν εἴσοδο σὲ μία ἐποχὴ μεταβιολογικὴς ζωῆς μὲ τὴν ὑπερνίκηση τῶν ὁρίων ποὺ θέτει ἡ Φύση καὶ τὸν ἀποφασιστικὸ ρόλο αὐτοαναπαραγόμενων μηχανῶν στὴν διαχείριση τῶν πολύπλοκων συστημάτων ποὺ θὰ διέπουν τὸν κόσμο.

Ἐκδόσεις ΕΞΟΔΟΣ
Ἀθήνα,
Φεβρουἀριος 2019 (188 σελ.)

Create your website at WordPress.com
Get started
%d bloggers like this:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close